Ciclista Pablo Elgatomarinero (elgatomarinero7) wrote,
Ciclista Pablo Elgatomarinero
elgatomarinero7

  • Music:

Каўпеніцкая вузкакалейка і гонка наўздагон заходзячаму сонцу

Ужо некалькі тыдняў не мог выехаць больш-менш далёка за горад. На шчасце, скарочаны працоўны дзень перад першатравеньскім выходным дазволіў, хуценька павячэраўшы і перапрануўшыся, зрабіць 50-кіламетроўку дарогамі паўночнай часткі Баранавіцкага раёна

IMG_7595.JPG

Маршрут паездкі:


01. Доўга выязджаў з Баранавічаў
IMG_7550.JPG

02. Віды на горад і рэйкі з маста на Цэнтральным вакзале
IMG_7554.JPG

03.
IMG_7555.JPG

04. Гэта ўжо мяжа горада
IMG_7561.JPG

05. Дарогі не заўсёды былі добрыя
IMG_7564.JPG

06. Кіламетраў праз 15 нарэшце пабачыў шпілі сталовіцкіх храмаў. Але самі храмы я не аднойчы тут ужо паказваў (дый увогуле праз Сталовічы праязджаў ужо не адзін дзесятак разоў), таму сёння ў Сталовічах мяне цікавіў трошкі іншы аб'ект
IMG_7567.JPG

Хаця дакладней усёльткі гэта ўжо не Сталовічы, а суседні пасёлак Кастрычніцкі - тут ёсць торфапрадпрыемства, якое я даўно ўжо хацеў пабачыць зблізку

07. Мініяцюрныя вагоны з торфам на разгрузцы
IMG_7575.JPG

08. Тут пачынаецца вузкакалейка торфапрадпрыемства "Каўпеніца"
IMG_7574.JPG

09. І само торфапрадпрыемства
IMG_7577.JPG

10. Дарожкамі Кастрычніцкага
IMG_7582.JPG

11. Гэта адзін з самых маладых (а магчыма, што і самы малады) населеных пунктаў Баранавіцкага раёна - заснаваны ён у 50-я гады мінулага стагоддзя
IMG_7588.JPG

Цікава, што мясцовым энтузіястам даўно створаны сайт, прысвечаны Кастрычніцкаму і яго ваколіцам. Ён, праўда, апошнім часам закінуты і не абнаўляецца (расклад руху аўтобусаў на Баранавічы, напрыклад, дагэтуль ад 2012 года), але там дагэтуль можна палазіць і пачытаць гісторыю пасёлка і паглядзець старыя фотаздымкі (нават савецкіх часоў): https://october.moy.su/

12.
IMG_7591.JPG

13. Далей я вярнуўся да вузкакалейкі, якая за Кастрычніцкім робіць невялічкую пятлю, пасля торфазавода ідучы на поўдзень і перасякаючы шашу Р5 (Баранавічы-Наваградак-Іўе) паміж Кастрычніцкім і трасай М1. Я ж так ехаць не стаў, зрэзаўшы трошкі свой трэк і прыехаўшы да чыгункі ўжо каля ўсходняга з Кастрычніцкіх разліваў
IMG_7593.JPG

14. Разліў Сачыўкі на ўсход ад Кастрычніцкага і дарогі Р5. Яго бачыць кожны, хто праязжае трасай М1/Е30 міма Баранавічаў - гэта тая самая вялікая водная прастора трошкі не даязджаючы да першага з'езда на Баранавічы; яна звычайна здзіўляе тых, хто пабачыў яе ў першы раз. У ваколіцах Кастрычніцкага такіх разліваў некалькі, але Сачыўкі, напэўна, самы маляўнічы (хаця такі і не самы вялікі) з іх. Назву такую ён носіць, відавочна, дзякуючы невялічкай вёсцы Сачыўка, што знаходзіцца недалёка ад усходняга берага - хаця магчыма, што там і рэчка з такой жа назвай калісьці была. Гэта месцы былых тарфяных балот, якія калісьці былі цалкам распрацаваныя кастрычніцкім торфапрадпрыемствам, а пасля залітыя вадой (торфапрадпрыемства ж пераключылася на больш далёкія дзялянкі на поўначы)
IMG_7598.JPG

Я захацеў як мага больш праехаць уздоўж вузкакалейкі - але, па шчырасці, лепей б канкрэтна тут гэтага не рабіў, бо сцежка ўздоўж чыгункі хутка знікла, звярнуць жа на праходзячую побач (але аддзеленую канавай з бруднай вадой) грунтоўку доўга было немагчыма. І да таго ж, менавіта на гэтым адрэзку лёталі хмаркі дробнай машкары, ад якой ніяк было не выратавацца

15. Рэйкі там, канешне, у такім жа дрэнным стане, як і ўся беларуская тарфяная прамысловасць. Дзе-нідзе зусім, відавочна, дабітыя кавалкі чыгункі даволі груба адрамантаваныя
IMG_7606.JPG

IMG_7608.JPG

16.
IMG_7609.JPG

17. Пры першай жа магчымасці выехаў на грунтоўку (перад гэтым фактычна прайшоўшы, бо ехаць было там вельмі цяжка, больш за кіламетр), якая потым хутка сама выйшла і да чыгункі, і да разліва
IMG_7612.JPG

18. Тут ёсць невялічкі раз'езд
IMG_7618.JPG

19. Многа рыбакоў
IMG_7623.JPG

20.
IMG_7617.JPG

21. А з іншага боку дамбы, якая аддзяляе Сачыўкі ад суседняга разліва - ужо амаль сапраўднае балота
IMG_7630.JPG

22. Тут вузкакалейка пераехала грунтоўку (падзяліўшы яе на два кавалкі, паміж якімі аўтатранспартам можна праехаць толькі далёка ў аб'езд; бо пераезду там ніякага няма і рэйкі для аўтамабіля занадта высокія) і павярнула на поўнач. Далей ехаць уздоўж рэйкаў было значна больш прыемна - відавочна, жыхары суседніх вёсак з таго боку таксама ходзяць сюды на рыбалку, таму сцежка збольшага існавала
IMG_7633.JPG

23. Водная прастора, якая на мапах пазначана як асобнае возера Сачыўка (усё тая ж аднайменная вёска якраз дзесьці за дрэвамі на гарызонце). Гэтым возерам цячэ рэчка Смалянка, якая адразу за возерам, яшчэ перад дрэвамі, робіць сутоку са Шчарай
IMG_7636.JPG

24.
IMG_7638.JPG

25. Хаткі вёскі Загор'е. Бачыце суслікаШчару (вадзічка на пярэднім плане - гэта яшчэ возера, калі што)? І я не бачу. А яна тут ёсць, дзесьці яшчэ перад хатамі працякае
IMG_7640.JPG

26. На кароткі час вузкакалейка становіцца лясной, але ўжо ў Сударах сцежка ўздоўж яе зноў знікае, таму трэба ехаць на поўнач жвірам
IMG_7645.JPG

27. Шчара ў выглядзе маленькага бруднага каналу
IMG_7647.JPG

28. У Торчыцах развітваюся з вузкакалейкай - яна ідзе далей на поўнач, да торфабазы каля Калдычэўскага возера. Дарэчы, паўночным яе кавалкам я праехаўпрайшоў у лістападзе
IMG_7651.JPG

29. Далей мне трэба было ехаць праз ужо ўздымаючыся на гарызонце лес...
IMG_7653.JPG

30. ...але дарога, якая спачатку ідзе ўскраінай поля, зараз перапаханая. Лясныя ж дарогі крыху далей не выклікалі даверу - імі яўна даўно ніхто не карыстаўся. Прыйшлося ехаць на поўнач ускраінай лесу
IMG_7658.JPG

31. Даехаў да "Трох крыжоў" - не планаваў іх сёння пабачыць, але ўжо як атрымалася...
IMG_7662.JPG

32. Я пра іх ужо пісаў не раз, але ўсё роўна хто-небудзь у каментарах запытае, таму напішу зноў: дакладная гісторыя гэтага, напэўна, самага цікавага помніка Баранавіцкага раёна невядомая, але хутчэй за ўсё гэта польскі помнік у гонар трох польскіх паходаў на Маскву
IMG_7664.JPG

Кіламетраж тут пераскочыў за трыццаць, а другая палова маршрута (які давялося перапісваць з-за таго, што прыйшлося ехаць іншай дарогай, а таксама таму, што патраціў на разлівах больш часу, чым планаваў) не абяцала нічога складанага, акрамя свяціўшага прама ў твар яркага заходзячага сонца, таму перакусіў "прызавымі" снікерсам і колай - і пакаціў далей

33. Арабаўшчына. Ад Арабаўшчыны можна шашай дакаціць кіламетраў 15 да Баранавічаў, але гэта не наш метад :)
IMG_7670.JPG

34. Жвіроўкай на захад. На гарызонце ўздымаецца прыгожы лясны масіў Маляроўшчына, які я даўно жадаю даследаваць, і якім планаваў ехаць першапачаткова, але ехаць праз лес амаль што ўначы ўжо жадання не было
IMG_7675.JPG

35. Сціплы мемарыял на месцы пагібелі першага Героя Беларусі Уладзіміра Карвата
IMG_7681.JPG

36. З Вікіпедыі:
23 мая 1996 года Карват выконваў навучальна-трэніровачны палёт па практыкаванню 314 «Курса баявой падрыхтоўкі знішчальнай авіяцыі» на самалёце Су-27 з нумарам 29. У практыкаванне быў уключаны палёт у аблоках з вялікімі вугламі крэну з адпрацоўкай тактычных прыёмаў паветранага бою ў аблоках на малай вышыні ў складаных метыяўмовах уначы.

Палёт пачаўся ў 22:44:31. У 22:52, калі самалёт знаходзіўся на вышыні 900 метраў, на хуткасці 540 км/г, Карват паведаміў, што загарэлася табло падзення ціску ў першай гідрасістэме. З зямлі загадалі неадкладна вяртацца на базу. Праз 29 секунд паведамленне пра непаладкі ў першай гідрасістэме знікла, але амаль адразу пачалі з'яўляцца паведамленні пра іншыя паломкі. На вышыні 600 м і хуткасці 440 км/г перастала працаваць сістэма кіравання.

Лётчык атрымаў загад катапульціравацца, але ў гэты час самалёт знаходзіўся над вёскамі Арабаўшчына і Вялікае Гацішча, і Карват да апошняга спрабаваў адвесці самалёт у старану. У 22:54, праз 14 секунд пасля паведамлення пра тое, што самалёт стаў некіруемым, СУ-27 разбіўся за кіламетр ад Арабаўшчыны.

(Крыніца)

IMG_7679.JPG

Гэта ўжо потым званне "Героя Беларусі" пачалі даваць усялякім дырэктарам калгасаў і біятланісткам

Калі пабачыў, што замест Навасёлак прыехаў у Смалянку, зразумеў, што ў Арабаўшчыне звярнуў не там. Каб усёльткі не ехаць Маляроўшчынай і не вяртацца ў Арабаўшчыну, прыйшлося ехаць ускраінай лесу - дзякуй хаця б, што дарога там была

37. Дзікіх жывёлаў там, канешне ж, хапае
IMG_7682.JPG

38. Навасёлкі на гарызонце
IMG_7694.JPG

39. Сонца ўсё ніжэй і ніжэй
IMG_7695.JPG

40. Гарадзішча ўдалечыні. Але мне не туды
IMG_7698.JPG

41. Даехаў да асфальтавай дарогі з Гарадзішча на Жалезніцу - і адсюль яшчэ 12 кіламетраў да чыгункі
IMG_7701.JPG

42. Гірмантоўцамі і Жалезніцай (на фота - жалезніцкая сажалка на Мышанцы) ехаў ужо практычна ў цемры
IMG_7704.JPG

43. Але ад Жалезніцы да аднайменнага прыпынка на чыгунцы яшчэ кіламетраў пяць каціць спачатку асфальтам, потым жвірам, а напрыканцы - палявой грунтоўкай
IMG_7711.JPG

44. На дамінуючай кропцы, пазначанай на мапе як гара Маяк (нажаль, краявіды там нецікавыя). Ліхтарык удалечыні - гэта ўжо пераезд праз чыгунку, ад якога яшчэ пара соцен метраў направа (на ОСМу адразу за пераездам пазначана сцежка ўздоўж рэйкаў, але на самой справе ніякай сцежкі там няма - трэба ехаць праз агародны кааператыў) да п.п.Жалезніца
IMG_7713.JPG

45. Вось і фінішная кропка. Але цягнічок яшчэ не мой - гэта неўзабаве пад'ехаўшы трошкі спазніўшыся дызель Баранавічы-Ліда на 21.31, цягніка на Баранавічы ж чакаць яшчэ прыкладна гадзіну
IMG_7718.JPG

Дзякуй за ўвагу!
Tags: Арабовщина, Барановичи, Барановичский район, Бресткая область, Железница, Мышанка, Октябрьский, Столовичи, Три креста, Щара, вело-2019, узкоколейка
Subscribe

Posts from This Journal “Барановичский район” Tag

promo elgatomarinero7 august 15, 11:30 4
Buy for 10 tokens
Гэтым разам я распавяду вам пра сапраўды спякотную і летнюю (хоць каляндарна яна і адбылася 23 траўня - але травень у гэтым годзе атрымаўся, напэўна, больш летні за які-небудзь ліпень) вандроўку паўночна-заходнімі раёнамі. Стартаваў на станцыі Гаўя ў ваколіцах Іўя, праехаў на поўдзень у бок…
  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

  • 44 comments