Ciclista Pablo Elgatomarinero (elgatomarinero7) wrote,
Ciclista Pablo Elgatomarinero
elgatomarinero7

Туман, балоты, ДОТы і разбураныя масты: Ганцавічы-Крывошын-Баранавічы

Перадгісторыя гэтай паездкі такая: нядаўна я набыў за ўжо не памятаю колькі рублёў скрэтч-мапу Беларусі (калі хто не ведае, скрэтч-мапа - гэта такая мапа, на якой трэба чымсьці больш-меньш востранькім, мо той жа манетай, сціраць краіны і рэгіёны, якія ты ўжо наведаў). Сціраў я яе і сціраў (заадно яшчэ і даведаўся, што новыя беларускія манеты, што прыйшлі да нас з дэнаменацыяй 2016 года, мала таго што іржавеюць хутка і пакрываюцца нейкім налётам, дык яшчэ і зробленыя з нейкага металічнага лайна, што нават ад глянцавай паперы тупіцца) - падпісаныя на маю інстаграмку нават гэты працэс больш-меньш у анлайне маглі пабачыць - і пабачыў, што у мяне чамусьці дагэтуль атрымаўся ненаведаным Ганцавіцкі раён (транзіт праз Раздзялавічы і Хатынічы і паўгадзіны чакання дызелька ў Люсіне падчас мінулагодняй вандроўкі на Выганаўскае возера я вырашыў не залічваць), а Ганцавічы - бліжэйшым да Баранавічаў горадам, дзе я яшчэ ніколі не быў (хіба што цягнічком праязджаў, але што там з таго цягнічка пабачыш). З іншага боку, глядзець у Ганцавічах асабліва і няма на што, таму ехаць туды спецыяльна будзе не надта прадуктыўна, а вось прыдумаць роварны маршрут з пачаткам у гэтым горадзе - гэта можна. Далей было ўжо справай фантазіі намаляваць стокіламетровы трэк да Баранавічаў, дадаўшы яшчэ некалькі кропак і дарог, якія таксама хацелася наведаць - штосьці пабачыць ўпершыню, кудысьці вярнуцца яшчэ раз

IMG_8143.jpg

Трэк паездкі:


01. Дабрацца з Баранавічаў у Ганцавічы праблемы ніякай няма - гарады паміж сабой звязвае прыгарадны цягнік Баранавічы-Лунінец. Гадзіна дарогі - і я на месцы
IMG_8096.jpg

Як я ўжо казаў, з цікавосткамі ў Ганцавічах так сабе. Гарадок адносна малады, узнік дзякуючы чыгунцы - прычым, у адрозненне ад якіх-небудзь Баранавічаў, Асіповічаў ці Жлобіна, тут не вузлавая станцыя. Проста ў 1884 годзе, з адкрыццём Палескай чыгункі, тут была заснаваная станцыя (атрымала сваю назву ад знаходзіўшагася побач фальварка, вядомага ў гістарычных крыніцах усяго толькі з 1773 года), а пры станцыі ўзнікла лесапілка і пачалася распрацоўка сыравіны дзеля вытворчасці шкла. Крыху пазней (афіцыйна - у 1898 годзе) узнікла і мястэчка-пасёлак Ганцавічы. З 1921 года пасёлак уваходзіў у склад Польшчы, з 1939 года - у БССР. Зараз гэта даволі ціхі і нічым асаблівым непрыкметны горад-райцэнтр (гарадскі статус - з 1973 года) з насельніцтвам каля 13,9 тысяч чалавек

02. З-за практычна адсутнасці цікавай даўніны (да яе, дарэчы, фармальна адносіцца і чыгуначны вакзал на фота вышэй - ён пабудаваны ў 1880я гады, але ад старога выгляду, як можна пабачыць, нічога там не засталося) проста праехаўся цэнтральнымі вуліцамі. Плошча Леніна
IMG_8097.jpg

03. Якуб Колас тут сумуе (дарэчы, партрэт гэты бачны з вокан цягнікоў, таму доўга менавіта гэтая сцяна была для мяне адзіным, што я мог казаць пра Ганцавічы)
IMG_8102.jpg

04. У 2011 годзе горад прыймаў Дзень беларускага пісьменства (хаця, на мой погляд, адзінае, што звязвае Ганцавіцкі край з беларускім пісьменствам - гэта некалькі год, што прапрацаваў у адной з вёсак раёна на пачатку мінулага стагоддзя Якуб Колас). Дзень беларускага пісьменства - гэта такія міні-Дажынкі з кропкі гледжання навядзення парадку ў гарадах, дзе гэтае свята праводзіцца; хіба што, як кажуць уласныя назіранні, пад гэтае свята "дажынкізацыя" робіцца больш якасна з кропкі гледжання эстэтыкі, чым пад самі Дажынкі - значна меньш усялякага агратрэшу і бязгусціцы. Магчыма, нагодай гэтаму тое, што фінансаванне пад гэтую справу даецца значна меншае
IMG_8109.jpg

05. Увогуле, я не магу казаць нічога дрэннага пра знешні выгляд гарадка - тыповая акуратная дагледжаная ціхая беларуская правінцыя, такія гарадкі звычайна вельмі падабаюцца раптоўна трапляючым сюды ўкраінцам ці расейцам, беларусы ж часцяком да такога адносяцца больш стрымана, бо ўжо звыклі і лічаць дзесьці нормай, а дзесьці - звычайнай "паказухай"
IMG_8107.jpg

06. Малады Якуб Колас. Яго люсінаўскі перыяд жыцця і працы, як бачыце, тут адносна шырока эксплуатуецца
IMG_8114.jpg

07. Калісьці ў мястэчку быў драўляны касцёл, вялікі праваслаўны храм і дзве сінагогі, зараз жа гэтага няма, і абодва гарадскія храмы пабудаваныя ўжо пасля распаду СССР. Гэта каталіцкі Благавешчанскі касцёл (1999 г.)...
IMG_8121.jpg

08. ...і праваслаўная царква св.Ціхана
IMG_8140.jpg

09. Гарадская сажалка пасярэдзіне спальнага мікрараёну
IMG_8130.jpg

10.
IMG_8129.jpg

11. Трошкі праехаўшы трасай Р105 (вядзе з Ганцавічаў да "бейсбольнай сталіцы Беларусі" Лагішына), звярнуў на жвіроўку Н8
IMG_8143.jpg

12. Праехаў міма прыкрытых ранішняй імглой Боркаў
IMG_8146.jpg

13. Далей дарога ішла гідралагічным заказнікам "Падвялікі Мох". Заказнік ўяўляе сабой вялізарнае балота, дзе-нідзе прыкрытае лесам. Яго пераразае досыць якасная ціхая (за кіламетраў 20 да першай цывілізацыі, вёскі Навасёлкі, машыны пабачыў толькі пару разоў) жвіроўка
IMG_8156.jpg

14.
IMG_8158.jpg

15. Большую частку шляху на балоты асабліва не паглядзіш, бо яны прыкрытыя дрэвамі
IMG_8160.jpg

16. Каціш і каціш такім вось балоцістым лесам
IMG_8165.jpg

17. Толькі напрыканцы адчыняецца шырокая балоцістая прастора
IMG_8179.jpg

18. Тут цячэ каналізаваная амаль да стану нецікавасці рэчка Бобрык - адзін са шматлікіх прытокаў магутнай Прыпяці
IMG_8188.jpg

19.
IMG_8194.jpg

20. Уздоўж Бобрыка вядзе сцежка ўглыб балотаў - наколькі я разумею, гледзячы на спадарожнікавы здымак, гэта ўжо даўно зачыненыя і залітыя вадой торфараспрацоўкі (калі хто ведае, што гэта не так - пішыце ў каментарыях, папраўлю)
IMG_8200.jpg

21. Тут была процьма рыбакоў, але яны былі нейкія такія незадаволеныя маім прыездам, што я іх фатаграфаваць не стаў - толькі вось вуды ў кадр патрапілі
IMG_8210.jpg

22. Першы астравок цывілізацыі пасля "Падвялікага Моху" - вёска Навасёлкі, глухая, не зусім жывая, з мноствам закінутых хатак
IMG_8231.jpg

23. Але жыццё тут такі ёсць, бо якая-ніякая дарога
IMG_8239.jpg

24. Рэлікцік
IMG_8246.jpg

25. Хутка даляцеў да Шчары. Вось ён, Вялікі Эўрапейскі водападзел паміж рэкамі паўднёвых і паўночных мораў на Беларусі ў-ва ўсёй прыгажосці: амаль зусім толькі што пераязджаў Бобрык, адносячыся да басейну Чорнага мора - і вось ужо Шчара, што нясе свае воды ў мора Балтыйскае. Прычым, трошкі вышэй, на ўсходзе, яны праз адно і тое ж балота працякаюць
IMG_8251.jpg

26. Меліяратыўны канал побач
IMG_8258.jpg

27. Старога маста няма (але бачна, што хтосьці калісьці дошкі клаў, каб на той бераг тут перайсці
IMG_8263.jpg

28. Зараз я вам распавяду падбаранавіцкую прыкмету: бачыш перад сабой Шчару - шукай ДОТы, якія ў нашым рэгіёне на яе берагах усюды, бо гэта былы фронт Першай сусветнай вайны
IMG_8272.jpg

29. Сама на гэтым месцы іх ажно некалькі
IMG_8282.jpg

30. Чарговы рэлікцік
IMG_8281.jpg

31. Хуценька тэлепорчуся праз вялікі і досыць людны Ліпск з яго касцёлам на паўночны ўсход. Тут пачынаюцца мясціны, знаёмыя мне па мінулагодняй вясновай катанцы ў Крывошын. Рэчка Ліпнянка
IMG_8287.jpg

32. Тэлевізар купаецца
IMG_8289.jpg

33. Комплекс былой сядзібы Патоцкіх "Рэпіхава". Сам сядзібны дом не захаваўся, а вось шыкоўны парк стаіць дагэтуль, хоць і дужа запушчаны
IMG_8293.jpg

34. Я тут быў год таму, ранняй вясной - і паабяцаў сабе прыехаць сюды яшчэ раз у больш цёплы перыяд
IMG_8298.jpg

35. У траўні там было файненька - ужо ўсё зялёнае, не так яшчэ моцна зарасло ды няма камароў. Прама зараз, у чэрвені, калі пішуцца гэтыя радкі, там, верагодна, камарыны ад і трава ледзь не па пояс
IMG_8299.jpg

36. Можна пасядзець, паабедаць і адпачыць трошкі ў цішыні
IMG_8300.jpg

37.
IMG_8303.jpg

38.
IMG_8310.jpg

39. Вярхоўе Крывошынскага вадасховішча на Ліпнянцы
IMG_8317.jpg

40. Птах
IMG_8318.jpg

41. А каля трасы Н794 у кіламетры ад Крывошына стаіць камень
IMG_8322.jpg

42. Усталяваны ў 1988 годзе ў памяць аб удзельніках паўстання Кастуся Каліноўскага, 9.06.1863 г. меўшых на гэтым месцы бой з расійскімі царскімі карінікамі
IMG_8324.jpg

43. Крывошын у Баранавіцкім рэгіёне (гэта я не пра раён - адміністратыўна ён тут Ляхавіцкі) шырока вядомы дзякуючы псіхіятрычнай бальніцы (прапанаваць жыхару Баранавічаў скатацца ў Крывошын - гэта тое ж самае, што адправіць мінчука ў Навінкі, ці, напрыклад, жыхара Львова ў Кульпаркіў), але калі адбросіць народны фальклор, то галоўная цікавостка Крывошына - гэта былы іезуіцкі касцёл 1740 года пабудовы (у 19 стагоддзі, пасля падтрымкі касцёлам нацыянальна-вызваленчага паўстання Каліноўскага, пераданы праваслаўнай царкве і перабудаваны)
IMG_8334.jpg

44. Пасля Крывошына маршрут у мяне не быў жорстка распланаваны - яшчэ напярэдадні ўвечары вырашыў, што буду глядзець на ўласны стан і надвор'е (а быў той дзень вельмі спякотны). На месцы ўзнікла жаданне прабіць патэнцыйна цікавую дарогу Н804 заходнім берагам Шчары, якой мне калісьці ўжо раілі пракаціцца
IMG_8353.jpg

45. Яшчэ адно балота, і таксама з рыбакамі
IMG_8357.jpg

46. Каля вёскі Цыгань выехаў да Шчары. На гугламапах тут пазначаны (удакладненне: яшчэ нядаўна быў пазначаны, цяпер ужо выправілі) мост праз раку, але я ўжо ведаў, што ніякага маста менавіта ў нашыя часы тут няма, таму проста пад'ехаў паглядзець, што ад яго засталося
IMG_8366.jpg

47. А засталося нямнога. Калісьці на тым беразе была прамая лясная дарога на Мядзведзічы, але зараз праз адсутнасць маста яна зарасла
IMG_8364.jpg

48. Чарговая порцыя палявых ДОТаў
IMG_8367.jpg

49. Адзін нават каля дарогі стаіць
IMG_8370.jpg

Яшчэ адзін разбураны мосцік ёсць дзесьці пад Мялехамі, але месца, дзе ён пазначаны на мапе, ад мяне аддзялялі хутар і поле, таму прабівацца я туды не стаў

50. Сямі Мялехі - гэта некалькі раскіданых па тэрыторыі маляўнічых хутаркоў
IMG_8373.jpg

51.
IMG_8376.jpg

52. Гэта якія такія яшчэ Ганцавічы?
IMG_8382.jpg

Адносна распаўсюджаны на беларускіх прасторах тапонім, але ж

53. Яшчэ адзін ДОТ схаваўся прама на беразе вялікага Ляхавіцкага вадасховішча на ўсё той жа Шчары
IMG_8385.jpg

54.
IMG_8389.jpg

55. Рапсавыя краявіды
IMG_8395.jpg

56. Яшчэ адно поле ДОТаў (тры ў кадры - адзін трошкі схаваўся на самым правым краю фотаздымка; і яшчэ пара у кадр не трапіла, здаецца) - рака тут унізе за тымі кустамі
IMG_8400.jpg

57. Апошнія дзясяткі кіламетраў, якія атрымаліся трошкі цяжкімі праз спякоту і тое, што агульны кіламетраж ужо падыходзіў да сотні
IMG_8404.jpg

58. Гэтыя рапсавыя палі на фотаздымках выглядаюць прыгожанька, але каб вы ведалі, як хутка надакучвае і становіцца непрыемным пах гэтай расліны!
IMG_8406.jpg

59. Ужо і Баранавічы на гарызонце
IMG_8410.jpg

60. Усё, фінішная кропка. Нягледзячы на тое, што апошнія 20-30 кіламетраў фізічна атрымаліся даволі цяжкімі, маршрут мне спадабаўся
IMG_8422.jpg

Дзякуй за ўвагу!
Tags: 2019, Барановичи, Барановичский район, Беларусь, Бобрик, Брестская область, Ганцевичи, Ганцевичский район, Кривошин, Ляховичский район, Ляховичское водохранилище, Подвеликий Мох, Полесье, Репихово, Щара, вело-2019
Subscribe

Posts from This Journal “Полесье” Tag

  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

  • 19 comments