?

Log in

No account? Create an account
Вясновыя вандроўкі на "Крайні Поўдзень" Беларусі, у Століншчыну, становяцца добрай традыцыяй - катаюся туды я ўжо трэці год запар, і кожны раз тамтэйшыя мясціны прыносяць мне задавальненне. У 2017 годзе я не надта далёка ад'язджаў ад чыгункі, пабываўшы ўпершыню ў самім Століне, а таксама першы раз у жыцці праехаўшыся паромам. У 2018 годзе на майскія выходныя я сустрэў тут сапраўдную летнюю спякоту - тэмпература ў той дзень ледзь-ледзь не дацягнула да 30 градусаў, а скончылася ўсё вечаровай навальніцай, трошкі сапсаваўшай фінішную частку маршрута - затое перад гэтым даехаў я да Рубеля (адной з найбольшых і самых, на мой погляд, цікавых вёсак краіны) і старажытнага невялікага Давыд-Гарадка

Гэтым разам свой маршрут я вырашыў пракласці ў заходнім напрамку ад чыгункі. Мне належала стартаваць у Бухлічах (досыць вялікай вёсцы, што знаходзіцца практычна на ўкраінскай мяжы), праехаць адтуль да Століна - а ўжо за райцэнтрам павярнуць на паўночны захад і мясцовымі дарогамі, убок ад прамой і нічым не цікавай шашы Р6, даехаць да Пінска. Першапачатковы трэк складаў каля 95 кіламетраў, фактычна праехаў я ж крыху больш за "сотку"



Чытаць далей...Collapse )

Мазыр

У нядзелю 31 сакавіка валейбольна-заўзятарскія справы занеслі мяне ў іншы куток краіны - у горад Мазыр Гомельскай вобласці. Але да глядзення на тое, як перакідваюць жоўта-блакітны мячык праз сетку, у мяне было яшчэ некалькі гадзін на тое, каб пагуляць горадам і трошкі асвяжыць уражанні пра адзін з буйнейшых гарадоў Беларускага Палесся. Адразу ўдакладню, што ў Мазыры я ўжо быў некалькі год таму, але гэты блог я тады не пісаў, таму і артыкулаў пра Мазыр я яшчэ не рабіў. Гэтым разам усе цікавосткі не абыйшоў (бо і так часу было нямнога), таму дзе-нідзе буду карыстацца фотаздымкамі і з мінулай вандроўкі



Чытаць далей...Collapse )
Яшчэ адна роварная вандроўка, што адбылася ў нядзелю 17 сакавіка. Паколькі напярэдадні ўвесь дзень з перапынкамі ішоў дождж, то гэтым разам абраў маршрут асфальтавымі і жвіровымі дарогамі, не жадаючы мясіць бруд палявых і лясных грунтовак (праўда, забягаючы наперад, за ноч і раніцу ўсё паспела падсохнуць, таму нават жвіроўкі, якіх напярэдадні пужаўся, выявіліся сухімі і лагоднымі)

IMG_6911.JPG

Чытаць далей...Collapse )
Звычайна такія вось вандроўкі выходнага дня я больш-менш дасканала планую, едучы загадзя намаляваным трэкам (ну, часам і адхіляючыся ад яго - усялякія выпадкі бываюць). У суботу 9 сакавіка выйшла інакш - я меў ў нататках толькі стартавую кропку ў Палонцы, расклад руху цягнікоў Ліда-Баранавічы на патэнцыйнай фінішнай кропке дзе-небудзь на адрэзку паміж Наваельняй і Моўчадзю і 6 гадзін на тое, каб выдатна правесці свой час. Было зразумела, што давядзецца імправізаваць, бо ад Палонкі да Моўчадзі ідзе асфальт, дый адлегласць паміж чыгункамі там невялікая

IMG_6561.JPG

Чытаць далей...Collapse )
Пачынаць распавяданне з тэмы надвор'я - хіба нешта можа быць больш банальненька, але што тут рабіць, калі з роварнымі вандроўкамі без гэтага ўвогуле ніяк - тым болей, у самым пачатку сезона. Карацей, снег і лёд за горадам у нас амаль канчаткова патаялі, але ж маразы час ад часу яшчэ завітваюць (асабліва ўначы), таму расслабляцца і супакойвацца ранавата. Суботні дзень 2 сакавіка ўвогуле па прагнозах абяцаў быць (і быў, дарэчы) марозненькім, а да крэпкага такога "мінуса" на градусніку дадаўся яшчэ і досыць моцны паўночна-заходні вецер. Але ж скатацца куды-небудзь усё роўна хацелася, таму я намаляваў сабе напярэдадні трэк з разлікам на рух пераважна з поўначы на поўдзень - і рушыў у дарогу

IMG_6315.JPG

Чытаць далей...Collapse )
Да нас ужо ўпэўнена набліжаецца вясновы час, і снега практычна няма, таму трэба працягваць сезон роварных катанак - тым болей, было ў суботу на гэта трошкі часу ад самай раніцы прыкладна да абеда. Праўда, было ў той дзень даволі холадна - у Мінску нібыта даходзіла да -13 градусаў ураніцы; у Баранавічах цяплей, канешне, але таксама досыць марозна. Але гэта была кароткатэрміновая акцыя, дый нават такі марозік прынёс і свае плюсы: жвіроўкі і грунтоўкі, што ў мінулыя два тыдні шмат дзе пераўтварыліся ў брудную кашу, падмёрзлі і сталі лагоднымі для паездак

IMG_6136.JPG

Чытаць далей...Collapse )
Папярэднія часткі:
Вераснёвая Віцебшчына - ч.1. Смаляны
Вераснёвая Віцебшчына - ч.2. Лепель
Вераснёвая Віцебшчына - ч.3. Глыбокае
Вераснёвая Віцебшчына - ч.4. Дзісна
Вераснёвая Віцебшчына - ч.4а. Полацк

На апошні дзень сваёй вандроўкі Паўночнай Беларуссю я запланаваў скатацца ў Асвею - гарадскі пасёлак Верхнядзвінскага раёна, знаходзячыся на беразе Асвейскага возера, другога па плошчы воднага люстэрка возера краіны. Ехаць туды з Полацка трэба праз Верхнядзвінск: спачатку дызель-цягніком да гэтага райцэнтра, а ўжо адтуль - прыгарадным аўтобусам. Але, як і ў трэцяй частцы гэтай серыі артыкулаў, нешта пайшло не так - пра гэта я і распавяду далей

IMG_4298.JPG

Чытаць далей...Collapse )
Папярэднія часткі:
Вераснёвая Віцебшчына - ч.1. Смаляны
Вераснёвая Віцебшчына - ч.2. Лепель
Вераснёвая Віцебшчына - ч.3. Глыбокае
Вераснёвая Віцебшчына - ч.4. Дзісна

Наступны артыкул, напэўна, не варта разглядаць як асобную частку, а хутчэй больш за такі дадатак-бонус да папярэдняй (я і хацеў яго зрабіць пастскрыптумам у канцы артыкула пра Дзісну - але ён і так занадта вялікі атрымаўся), бо ў мяне засталося некалькі фотачак з вечаровай прагулянкі Полацкам, якія я ўсёльткі захацеў паказаць - нягледзячы на тое, што пра Полацк (прынамсі, пра яго "турыстычную" частку) я больш-менш падрабязна распавёў у мінулым годзе, і нават у двух частках: тут і тут

IMG_4195.JPG

Чытаць далей...Collapse )
Папярэднія часткі:
Вераснёвая Віцебшчына - ч.1. Смаляны
Вераснёвая Віцебшчына - ч.2. Лепель
Вераснёвая Віцебшчына - ч.3. Глыбокае

На шчасце, наступным днём сюрпрызы з надвор'ем прыпыніліся ( забягаючы наперад, толькі на паўтары дні), таму гэты артыкул будзе больш сонечны і вясёлы (хоць цёпла і не было - мне падаецца, атрымаўшыяся фотаздымкі гэта добра перадаюць). А паставіў я на гэты дзень, напэўна, галоўную цікавостку ўсёй паазерскай паездкі - Дзісну. Гэтае мястэчка мае неафіцыйны статус самага маленькага горада Беларусі - з дадзеным фактам, канешне, паспрачаюцца ў Косаве, але афіцыйная статыстыка кажа, што ў старадаўнім гістарычным цэнтры сучаснай Івацэвіччыны жыве на некалькі соцен чалавек больш, чым у Дзісне.

Дзісна - горад раённага падпарадкавання ў Мёрскім (ці Міёрскім - як каму падабаецца, я аддаю перавагу першаму варыянту, як гістарычна правільнаму) раёне Віцебскай вобласці, на месцы ўпадзення ракі Дзісны ў Заходнюю Дзвіну. Сучаснае насельніцтва горада - каля 1,5 тысячы чалавек, але так было не заўсёды; у 20я гады мінулага стагоддзя насельніцтва Дзісны нібыта дацягвала да 11 тысяч чалавек, але ў справу ўмяшаліся два фактары: Другая сусветная вайна і ўжо пасляваеннае ўключэнне былога Дзісненскага раёна ў склад Мёрскага - пры тым, што традыцыйна менавіта Дзісна была цэнтрам мясцовасці, Мёры ж на момант узбуйнення раёна былі меншыя за Дзісну па колькасці насельніцтва і нават не з'яўляліся горадам. Нажаль, прычыну абрання цэнтрам новаўтворанага раёна менавіта Мёраў у мяне нагугліць не атрымалася, магу толькі зрабіць згадку, што вінаватая ў гэтым чыгунка, якая ў Мёрах ёсць, а ў Дзісне адсутнічае. Так ці не так, але ў гэты момант на развіцці горада быў фактычна пастаўлены крыж, і паступова ён саступіў цэнтру раёна і памерамі, і колькасцю насельніцтва, і ўзроўнем развіцця прамысловасці (хоць і не казаць што Мёры такі ўжо багаты райцэнтр - яны ў мінулым годзе навата адабралі ў Шаркаўшчыны "ганаровы" тытул самага беднага райцэнтра краіны па сярэдніх памерах заробкаў). Цікава, што якраз перад вандроўкай давялося прачытаць, што наіўныя мясцовыя жыхары нават збіралі подпісы за далучэнне Дзісны да Полацкага раёна: маўляў, "мы заўсёды былі Полацкай зямлёй, Полацк нас не пакіне".

Нягледзячы на сучасны стан (хаця пра што я, дзякуючы яму ж), Дзісна захавала каларыт старога мілага небагатага маленькага мястэчка, запоўненага цікавосткамі (банальнымі і небанальнымі), якія робяць гарадок вартым абавязковага наведвання

IMG_4041.JPG

Чытаць далей...Collapse )
Папярэднія часткі:
Вераснёвая Віцебшчына - ч.1. Смаляны
Вераснёвая Віцебшчына - ч.2. Лепель

Наступным днём абяцалі пагодны міні-апакаліпсіс у выглядзе буры і моцнага дажджа, з штармавым папярэджаннем і нейкім там каляровым узроўнем небяспекі. Таму я першапачаткова вырашыў не губляць гэты дзень сідзеннем у Полацку, але і не ехаць у якую-небудзь вельмі цікавую кропку, дзе мне б потым прыйшлося шкадаваць, што я многа чаго цікавага не пабачыў. Менавіта таму на другі дзень вандроўкі (быў гэта панядзелак, дарэчы) я запісаў Расоны - маленькі райцэнтрык на поўнач ад Полацка, да якога ехаць нядоўга, а ўсё цікавосткі там у выпадку чаго прабягаюцца за гадзіну-паўтары. Але, як вы бачыце з загалоўка, на самой справе нешта пайшло не так :)

Карацей, прыйшоў я ў 9 гадзін раніцы на полацкі аўтавакзал - і даведаўся, што на ідучы праз Расоны аўтобус Наваполацк-Санкт-Пецярбург адпраўленнем з Полацка ў 9.30, якім я ў мінулым годзе катаўся ў Себеж, і які тады быў напалову пусты, квіткоў ужо няма ўвогуле. Вось так вось :) А я ж яшчэ думаў набыць квіток у нядзелю ўвечары, але надта хацеў хутчэй у хостэл патрапіць (так, хацець хацеў, але ўсё роўна на прыпынку доўга тады прастаяў - хто ж ведаў, што маршрутка зусім няхутка будзе)... Спрабаваць неяк дамовіцца з кіроўцам было б латэрэяй, ды і да таго ж у нас тут не Украіна: квіткі пры адпраўленні ўсё роўна звычайна вакзальная кантралёрка правярае. Дзень рызыкаваў быць згубленым, бо наступны аўтобус на Расоны адыходзіў ужо пасля 11 гадзін, і заставалася мне зусім нямнога часу да зваротнага аўтобуса. Выратавала мяне ўсё тая ж "Белчыгунка" - зайшоўшы на вакзал перакусіць, я пабачыў у раскладах руху прыгарадны цягнік Полацк-Паставы. У Паставах я калісьці досыць даўно быў ужо і ўсё там пабачыў, але ж яшчэ ён праязджаў і праз Глыбокае - а гэта ўжо куды больш цікава, у Глыбокае патрапіць я даўно хачу



Чытаць далей...Collapse )

Profile

elgatomarinero7
Ciclista Pablo Elgatomarinero
Website

Latest Month

Жнв 2019
S M T W T F S
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Tags

Syndicate

RSS Atom
Распрацавана LiveJournal.com
Designed by Tiffany Chow