Месяц Шэрань: Бязверхавічы-Сунаі-Ванілевічы

Снежань у гэтым годзе па традыцыі нічым не падобны на зіму і ўжо які год вымушае абывацеляў спаміць у сацыяльных сетках мемасікамі з тэкстамі кшталту "Здаецца, снежань забыў, што ён зіма" (праўда, ужо не так актыўна, як мо гады тры таму - здаецца, гэтыя пчолы пачалі нешта падазраваць), таму можна працягнуць роварны сезон (які раней у мяне, наколькі памятаю, да канца снежня яшчэ не заходзіў) і скатацца куды-небудзь за горад. Намаляваў сабе 84-кіламетровы трэк ад Слуцка на Сунаі і потым да чыгункі ў раёне Цімкавічаў, але адразу зразумеў, што яго прыйдзецца рэзаць, бо светлы дзень зараз кароткі: прыгарадны цягнік прыбывае ў Слуцк пасля 10 гадзін раніцы, а сонца заходзіць ужо да 17.00, каціць жа ў цемры ў такое надвор'е жадання ніякага не было

IMG_20191221_133328.jpg

Collapse )

Дзякуй за ўвагу і віншую з Нараджэннем Хрыстовым усіх, хто святкуе яго менавіта сёння!
promo elgatomarinero7 august 15, 11:30 4
Buy for 10 tokens
Гэтым разам я распавяду вам пра сапраўды спякотную і летнюю (хоць каляндарна яна і адбылася 23 траўня - але травень у гэтым годзе атрымаўся, напэўна, больш летні за які-небудзь ліпень) вандроўку паўночна-заходнімі раёнамі. Стартаваў на станцыі Гаўя ў ваколіцах Іўя, праехаў на поўдзень у бок…

Серпухаў - ч.2

ПАПЯРЭДНЯЯ ЧАСТКА

У кагосьці з расійскіх ЖЖ-блогераў (не памятаю ўжо ў каго) я бачыў такі эпітэт, што Серпухаў - гэта нібыта "другі за цікавасцю горад Падмаскоўя пасля Каломны". У Каломне я ўжо быў, калі не памыляюся, тры гады таму і магу ўпэўнена казаць, што Серпухаў мне падабаецца значна больш. Мо і дзякуючы сваёй, гэтак казаць, "непапсовасці" і "негламурнасці" - не ведаю тут ужо. У мінулай частцы я прыпыніўся на плошчы Леніна і распавёў, што ў той момант нарэшце выйшла сонца (вы і самі мо заўважылі, што першая частка майго распавядання была нейкая змрочненькая). Далей яно не заходзіла ўжо рэшту дня, таму другая частка будзе больш "каляровай" і пазітыўнай.



Collapse )

Серпухаў - ч. 1

Так сталася, што ў траўні гэтага года мяне раптам занесла ў Маскву, а калі ўжо забраўся туды, то чаму б не скарыстацца момантам і хаця б трошкі не пакалясіць якімі-небудзь падмаскоўнымі ваколіцамі. Выбіраць было, калі па праўдзе, не асабліва многа з чаго: меў я на ўсё паўтары дні - прычым, а другой палове другога дня мне ўжо належала вярнуцца ў Маскву і ўвечары аўтобусам каціць на Мінск; то бок, асабліва далёка не скатаешся. Палазіў па мапе Маскоўскай вобласці - ну, Серпухаў ды Серпухаў... А там і Таруса побач, таксама можна і туды зазірнуць. Вось пра гэта і будуць мае тры наступныя (і апошнія ў 2019 годзе) артыкулы: Серпухаў разаб'ю на дзве часткі, пра Тарусу ж распавядаць зусім нямнога, таму там і адной хопіць


Collapse )

Спякота на Дзень ведаў: Наваградак-Любча-Мір - ч.2. Уздоўж Нёмана

Спякота на Дзень ведаў: Наваградак-Любча-Мір - ч.1. Наваградскае ўзвышша

Для беларускага турыста скатацца ў Наваградак і Мір - гэта, напэўна, прыкладна тое ж самае, як украінцу завітаць, напрыклад, у Камянец-Падольскі ці расейцу - у які-небудзь Сергіеў Пасад ці Яраслаў; настолькі гэта ў нас, як кажуць, "баянныя" месцы. Але я ўжо колькі год як не быў ані ў Наваградку, ані ў Любчы, якая так зручна ляжыць на шляху паміж гэтымі населенымі пунктамі, таму зрабіць роварны маршрут у тых мясцінах было проста пытаннем часу. Над трэкам доўга думаць не стаў, проста скамуніздзіўшы пад свае патрэбы трэк марафона "Дарога Замкаў-2018". На той момант быў ужо гатовы і папярэдні трэк гэтага ж самага марафону рэдакцыі 2019 года (само мерапремства потым адбудзецца ўжо недзе ў кастрычніку), але ён быў занадта даўжэйшы (каля 125 кіламетраў супраць 105), а мне яшчэ з Міра на чыгунку кіламетраў 15-20 каціць (і заўтра на працу рана, бо была гэта нядзеля 1 верасня), таму вырашыў спыніцца на мінулагоднім варыянце.

66085339tXo.jpg
Collapse )

Палескія сцежкі: ад станцыі Ясельда да Лунінца праз вусце рэчкі Бобрык - ч.2

ПАПЯРЭДНЯЯ ЧАСТКА



Collapse )

Ну, а я ў Баранавічах быў ужо дзесьці пасля заходу сонца - такі вось атрымаўся доўгі дзень. Дзякуй за ўвагу!

Палескія сцежкі: ад станцыі Ясельда да Лунінца праз вусце рэчкі Бобрык - ч.1

У суботу 20 ліпеня зрабіў вандроўку ў паўднёва-ўсходнюю частку Брэсцкай вобласці. Стартаваў са станцыі Ясельда ў ваколіцах Пінска, далей рушыўшы на ўсход, уздоўж рэчышча Прыпяці, увечары прыехаўшы ў Лунінец. Маршрут даволі прамы і мог бы падацца не такім ужо і цікавым, калі б не вырашыў трошкі "ўскладніць" яго заездам да вусця прытока Прыпяці рэчкі Бобрык. Што з гэтага атрымалася - чытаем далей :)



Collapse )

К устью Гривды: Барановичи-Доманово

Как-то нечасто начинаю ПВД прямо из дома, но субботним утром 4 августа вышло именно так. Маршрут довольно лёгкий и на многих участках уже знакомый, но немного по пути пофотографировал, да и пару слов об этой поездке сказать можно



Collapse )

Трек марафона "К Разбитому Камню-2019" и из Слонима в Барановичи местными дорогами

Снова лето, суббота 6 июля. На сей раз далеко от дома не отъезжал, дизелем добравшись до соседнего Слонима, где покружил окрестными лесами, а затем относительными глухоманями вернулся домой

IMG_0696.jpg

Collapse )

Багданаў-Валожын-Ракаў-Заслаўе

Пакуль за вокнамі восеньскія дажджы, яшчэ раз вярнуся у сонечнае і цёплае лета і распавяду вам пра яшчэ адзін свой летні маршрут. У суботу 29 чэрвеня я здзейсніў чарговую паездку "з чыгункі на чыгунку", але асаблівасць яе была ў тым, што чыгуначны вузел, напрамкі якога я звязаў гэтым разам, быў Маладзечанскі - то бок, той, на вузлавую станцыю якога маршрутаў прыгарадных цягнікоў з Баранавічаў няма. Як вынік, дарога на старт і ад фінішу трэка заняла прыкладна столькі ж часу, колькі сам трэк

IMG_0196.jpg

Collapse )