Палескія сцежкі: ад станцыі Ясельда да Лунінца праз вусце рэчкі Бобрык - ч.1

У суботу 20 ліпеня зрабіў вандроўку ў паўднёва-ўсходнюю частку Брэсцкай вобласці. Стартаваў са станцыі Ясельда ў ваколіцах Пінска, далей рушыўшы на ўсход, уздоўж рэчышча Прыпяці, увечары прыехаўшы ў Лунінец. Маршрут даволі прамы і мог бы падацца не такім ужо і цікавым, калі б не вырашыў трошкі "ўскладніць" яго заездам да вусця прытока Прыпяці рэчкі Бобрык. Што з гэтага атрымалася - чытаем далей :)



Collapse )
promo elgatomarinero7 august 15, 11:30 4
Buy for 10 tokens
Гэтым разам я распавяду вам пра сапраўды спякотную і летнюю (хоць каляндарна яна і адбылася 23 траўня - але травень у гэтым годзе атрымаўся, напэўна, больш летні за які-небудзь ліпень) вандроўку паўночна-заходнімі раёнамі. Стартаваў на станцыі Гаўя ў ваколіцах Іўя, праехаў на поўдзень у бок…

К устью Гривды: Барановичи-Доманово

Как-то нечасто начинаю ПВД прямо из дома, но субботним утром 4 августа вышло именно так. Маршрут довольно лёгкий и на многих участках уже знакомый, но немного по пути пофотографировал, да и пару слов об этой поездке сказать можно



Collapse )

Трек марафона "К Разбитому Камню-2019" и из Слонима в Барановичи местными дорогами

Снова лето, суббота 6 июля. На сей раз далеко от дома не отъезжал, дизелем добравшись до соседнего Слонима, где покружил окрестными лесами, а затем относительными глухоманями вернулся домой

IMG_0696.jpg

Collapse )

Багданаў-Валожын-Ракаў-Заслаўе

Пакуль за вокнамі восеньскія дажджы, яшчэ раз вярнуся у сонечнае і цёплае лета і распавяду вам пра яшчэ адзін свой летні маршрут. У суботу 29 чэрвеня я здзейсніў чарговую паездку "з чыгункі на чыгунку", але асаблівасць яе была ў тым, што чыгуначны вузел, напрамкі якога я звязаў гэтым разам, быў Маладзечанскі - то бок, той, на вузлавую станцыю якога маршрутаў прыгарадных цягнікоў з Баранавічаў няма. Як вынік, дарога на старт і ад фінішу трэка заняла прыкладна столькі ж часу, колькі сам трэк

IMG_0196.jpg

Collapse )

Дзяржынскія "горы"

Ніякіх гор у Беларусі, канешне ж, няма (нашу краіну нават часам называюць "адзінай краінай Эўропы без гор і мора" - але аўтар такога выказвання яўна забыўся пра існаванне Малдовы), але ўзвышшы ёсць, і самае высокае з іх - Мінскае. Дарогамі паўднёва-заходняй часткі гэтага ўзвышша я і праехаўся ў суботу 19 кастрычніка, наведаўшы адным маршрутам дзве з трох найвышэйшых "гор" краіны (а якія яны на самой справе "горы" - тут ужо вы самі пабачыце далей)

IMG_3627.jpg

Collapse )

Калдычэўскія ваколіцы

Неяк так апошнім часам атрымліваецца, што я часцей выбіраюся з роварам за горад не ў суботу, а ў нядзелю, што трошкі адлюстроўваецца на працяжнасці маршрутаў, бо заўтра ж на працу, таму дадому раней вярнуцца хочацца. Так у нядзелю 6 кастрычніка я праехаў 70 кіламетраў паўночнымі ваколіцамі Баранавічаў, даехаўшы да самага вялікага возера нашага раёна - Калдычэўскага (хаця само возера, лічыце, практычна і не пабачыў, але пра гэта ўжо далей распавяду).

20191006_142840.jpg

Collapse )

Краснасельскія крэйдавыя кар'еры

У мінулую нядзелю першапачаткова я планаваў нікуды не ехаць, а "займацца справамі" (пад справамі мелася ва ўвазе сядзенне дома і глядзенне валейбола, футбола і гандбола ў інтэрнэціку) - ну, хіба што ўраніцы скатацца куды-небудзь пад Лясную. Але ж у выніку адгукнуўся на прапанову скатацца "куды-небудзь". Пад словам "куды-небудзь" хавалася даўно ўжо жаданае для мяне месца - Краснасельскія кар'еры. Я туды хацеў патрапіць ужо даўно, але аднаму туды дабірацца, не ведаючы, што там робіцца зараз, было неяк стрыкотна. У кампаніі ж чалавека, які там ужо быў і кар'еры больш-менш ведае - калі ласка

20191013_125109.jpg

Collapse )

Як я катаўся на іншы канец Баранавічаў праз Ляхавіцкі раён

Пакуль за акном восень і дажджы, трошкі падражнюся летнімі фотаздымкамі. Перадгісторыя ў нас сёння такая: у адзін добры чэрвеньскі вечар мне трэба было скатацца на іншы канец горада, каб пакарміць котку. Але ж, я вырашыў зрабіць з гэтага працяглую вечаровую катанку і праехаць праз суседні раён :) А што з гэтага выйшла - за гэтым, калі ласка, пад кат
IMG_9909.JPG

Collapse )

Ляскавічы: "сталіца" Прыпяцкага нацыянальнага парка

Папярэдняя частка

Пасля доўгага перахода лесам і берагам Прыпяці дзесьці ў 10:45 я ўжо быў у Ляскавічах. Аўтобус на Петрыкаў адыходзіць адсюль у 12:15, таму ў мяне было яшчэ паўтары гадзіны на знаёмства з вёскай

IMG_1863.jpg

Collapse )